<$BlogRSDUrl$>

21.1.04

Μη μνήσθητί μου Κύριε. 



Μη μνήσθητί μου Κύριε

Άγιος ο Θεός, Άγιος ισχυρός και μακάριοι οι ανίσχυροι και μη άγιοι,
ότι αυτοί ελεηθήσονται, αυτοί θα ευλογηθούν,
δε μπορεί, γιατί το δίκιο και η περιουσία του απλώνουν ρίζες
και θα ξηλώσουν την άδικη ισορροπία του κόσμου:
τη φτώχεια, τον πόνο και κάθε ακρογιάλι που ταπεινώνει τη θάλασσα.
Και πεντακόσια Χριστούγεννα και Πάσχα
θ’ αλητεύουν στους δρόμους κάθε νύχτα
και σαν κομήτες τα όνειρα
θα σκίζουν το ψέμα του ουρανού και του παράπονου.
Μη μνήσθητι μου Κύριε, να με αφήσεις ήσυχο,
γιατί δε μου σκούπισες ούτε μια φορά τον ιδρώτα.
Δε μου χάρισες ούτε δυο ξεκούραστες μνήμες,
μόνο ρωγμές και θρύψαλα.
Τον εαυτό Σου όμως τον λυπήθηκες
και είπες "απελθέτω το ποτήριον τούτο"
γιατί είχες μέσον στα γραφεία του ουρανού.
Να μ’ αφήσεις ήσυχο λοιπόν,
να απλώσω τη γαλήνη για σεντόνι στο κρεβάτι μου,
να κόψω το ψωμί στο τραπέζι μου
και να ’χω τη ρυτίδα του έρωτα στο μέτωπό μου,
για να με σέβεσαι και να με ντρέπεσαι.
Γιατί Εσύ με κατάντησες μισοτελειωμένο Σάββατο
που δεν αξιώθηκε την Κυριακή του
και καμπουριάζω σα λαϊκή συνοικία,
φορτωμένη λυγμούς και "γιατί"
και με το πένθος του σκοτωμένου αύριο στο μανίκι ενός χεριού,
που κατάντησε να μη γράφει ποιήματα παρά να γίνεται γροθιά,
ενάντια σ’ έναν Θεό που δεν ντρέπεται και ασελγεί
σε βάρος της αντοχής των ψυχών, του μυαλού και της σάρκας.
Μη μνήσθητί μου Κύριε, κι ευλογημένες οι καρδιές που σιγοκλαίνε.

Λάζαρος Ανδρέου.
(σταλμένο από τη Λένα Σ., που την ευχαριστώ πολύ.)Επιστροφή



.


.



.



.



.



.


.



.



.



.


3.1.04

Τα τελευταία της λόγια 



Αγάπη μου σε περιμένω….
Πόσο διαρκεί μια μέρα στο σκοτάδι ή μια εβδομάδα….
Η φωτιά έσβησε τώρα και κρυώνω φοβερά. Φοβάμαι ότι ξοδεύω το φως γράφοντας αυτά τα λόγια…..
Πεθαίνουμε…Πεθαίνουμε πλούσιοι από εραστές…από γεύσεις που κατάπιαμε…
Από κορμιά , που τα κολυμπήσαμε σαν να ταν ποτάμια..
Από φόβους, που μέσα τους κρυφτήκαμε, σαν τη σπηλιά αυτή..
Θέλω όλα αυτά να χαραχτούν στο κορμί μου.
Εμείς είμαστε οι αληθινές χώρες και όχι αυτές με τα σύνορα τα χαραγμένα στους χάρτες..
Ξέρω ότι θα έρθεις να με πας στο παλάτι των ανέμων. Αυτό ήθελα πάντα. Να πάω σ ένα τέτοιο μέρος μαζί σου. Με φίλους. Σε μια γη χωρίς χάρτες…

Το φως έσβησε κι εγώ γράφω..στο σκοτάδι…

Από τον΄"Άγγλο ασθενή". Αντιγραφή από το κινηματογραφικό έργο.Επιστροφή


.



.


.



.



.


.



.



.



.


Φως παραθύρου 

Φως παραθύρου

Η νεάνις ίστατο πλησίον του παραθύρου και παρετήρει έξω.
Το φόρεμά της, από λευκή, διαφανή μουσελίνα, εχάιδευε ολόκληρον σχεδόν το σώμα της. Τα μέλη της εδονούντο υπό την θωπείαν, όπως τα χρώματα μέσα στο φως, και παρ' όλον ότι τα εκάλυπτε το φόρεμα, διεφαίνοντο υπό τας πτυχάς του, ιδίως οι σφύζοντες εν τη σφαιρικότητί των μαστοί, οι οιποίοι έμοιαζαν να ευρίσκονται εις τα πρόθυρα διαρρήξεως του υφάσματος, εν τη επιθυμία των να ελευθερωθούν ακόμη και από τον ελαφρότατον κλοιόν της αφρώδους εσθήτος.
Η κόμη της νεάνιδος, τείνουσα προς το πυρρόχρουν, ήτο εν τούτοις ξανθή και έπιπτε όπισθεν, μέχρι του αυχένος, εν είδει μικρού καταρράκτου, συγκρατουμένη από μίαν κυανή ταινία η οποία κατέληγε έμπροσθεν, εις την ακμήν της κεφαλής, εις φιόγκον ευμεγέθη. Η δεξιά της χειρ ήτο ακουμπισμένη επί του παραθύρου και έμοιαζε με λαιμόν κύκνου, που τείνει το ράμφος του προς άγραν μικρού θηράματος εντός δεξαμενής ή λίμνης, ενώ η αριστερά κρεμόταν κατά μήκος του κορμού και του μηρού, καταλήγουσα εις δάκτυλα λεπτοφυή, που εκράτουν απαλά, ένα κυανούν μαντήλι, ανεπαισθήτως κυμαινόμενον, όπως και η κόμη της, όπως και η φούστα της, από την αύρα που έρρεε εντός του δωματίου, καθώς διαυγές νερό εντός στιλπνής χοάνης.
Τα σχεδόν αιμάσσοντα χείλη της νεάνιδος ήσαν ελαφρώς ανοιγμένα, και έδιναν την εντύπωσι ότι η αναπνοή της, από στιγμής εις στιγμήν, θα καθίστατο ορατή-ότι το εισερχόμενον ρεύμα αέρος, θα εφαίνετο αίφνης, ως μία ύλη ρευστή, ροδόχρους κατά την εισπνοήν, και, ότι, κατά την εκπνοήν, θα εξήρχετο ως σμήνος από αβρότατα πούπουλα βιολέ, εις μίαν διαρκή αλληλουχίαν εναλλαγών της ύλης και των χρωμάτων.

Ανδρέας Εμπειρίκος/ Φως παραθύρου, Γραπτά ή προσωπική μυθολογίαΕπιστροφή



.



.



.


.



.



.



.


.



.



.


.



.



.



.


Σ' αγαπώ 


Σ' αγαπώ

Σ’ αγαπώ δεν μπορώ
τίποτ’ άλλο να πω
πιο βαθύ, πιο απλό,
πιο μεγάλο!

Μπρος στα πόδια σου εδώ
Με λαχτάρα σκορπώ
Τον πολύφυλλο ανθό
Της ζωής μου.

Ω μελίσσι μου, πιες
απ’ αυτόν τις γλυκές,
τις αγνές ευωδιές
της ψυχής μου!

Τα δυο χέρια μου – να!
στα προσφέρω δετά,
για να γείρεις γλυκά
το κεφάλι,

κ’ η καρδιά μου σκιρτά
κι όλη ζήλεια ζητά
να σου γίνει ως αυτά προσκεφάλι!

Και για στρώμα καλέ,
πάρε όλην εμέ-
σβήσ’ τη φλόγα σε με
της φωτιάς σου,

ενώ δίπλα σου εγώ
τη ζωή θ’ αγρικώ
να κυλάει στο ρυθμό
της καρδιάς σου!…

Σ’ αγαπώ δεν μπορώ
τίποτ’ άλλο να πω
πιο βαθύ, πιο απλό,
πιο μεγάλο!

Μυρτιώτισσα: Σ’ αγαπώ Επιστροφή




.


.


.


.



.



.


.



.



.



.



Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου 


Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου

θέλω να κοιμηθώ πλάι πλάι μαζί σου
μαλλιά μπερδεμένα
αιδοία γαντζωμένα
με το στόμα σου για προσκεφάλι
Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου ράχη ράχη
δίχως να μας χωρίζει ανάσα
δίχως λέξεις να μας περισπούνε
δίχως μάτια να μας διαψεύδουν
δίχως ρούχα
Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου στήθος στήθος
συσπασμένη και ιδρωμένη
λαμπυρίζοντας με χίλια σύγκρυα
απ' την τρελή της έκστασης αδράνεια φαγωμένη
πάνω στον ίσκιο σου διαμελισμένη
σφυροκοπημένη από τη γλώσσα σου
για να πεθάνω ανάμεσα στα δόντια σου λαγού
τα σάπια
ευτυχισμένη.

Joyce Mansour/ Κραυγές, σπαράγματα, ΌρνιαΕπιστροφή


This page is powered by Blogger. Isn't yours?